Home, my sweet home.

Na de laatste blog is alles in een stroomversnelling gegaan. Nadat Anniek naar huis ging had ik nog een maandje waarin ik al mijn deadlines moest halen, naar Schotland ben geweest en mij heb voorbereid op het naar huis gaan. Van Schotland zal ik foto’s laten zien. A picture says more than a thousand words, en zo is het maar net. Woorden die toevoegen aan de foto’s zijn er toch niet echt.

Na al mijn avonturen en prachtige tijden ben ik weer thuis, mijn andere thuis. Wat een vreemd gebeuren allemaal. Ik moet echt nog wennen aan Nederland, zo praatte ik Engels tegen een ober die de bestelling kwam opnemen, en vergat ik eerst naar links te kijken bij het oversteken waardoor ik net niet onder een auto lag. De eerste dagen gaan zo te zien nog niet al te soepel, maar gelukkig zal ik nog wel lang genoeg in Nederland zijn om weer te wennen. Het is goed om mijn familie en vrienden weer te zien maar het is heel raar om te zien dat hier letterlijk niets veranderd is. Ik weet niet wat ik dan verwacht had hoor, het is heel logisch dat het meeste hetzelfde is gebleven, maar omdat ik zelf wel behoorlijk ben veranderd en heel veel nieuwe dingen heb meegemaakt voelt het toch apart.

Als mensen mij vragen hoe de afgelopen maanden zijn geweest weet ik niet eens waar ik moet beginnen en reageer ik met “in een woord: fantastisch!” . Hoe leg je ervaringen uit aan mensen? Niemand anders was er bij. Wat je hen wel kan vertellen is dat het je een stuk zelfverzekerder heeft gemaakt, en dat is heel waardevol. Dory heeft toch maar even 4,5 maand in het buitenland gewoond en voor zichzelf gezorgd, en goede cijfers gehaald. Ook niet geheel onbelangrijk. Mijn leven is verrijkt door alle tripjes die ik gemaakt heb in Engeland en daarbuiten, en de vrienden die ik heb gemaakt zijn vrienden geworden waarvan ik zeker weet dat Worcester niet de laatste plaats is waar ik hen zal zien. Verder heb ik oprecht genoten van de colleges die ik heb gevolgd. Mijn professionele identiteit heeft zich ook meer en meer ontwikkeld.

Als je uit je normale omgeving gehaald wordt kom je erachter dat je helemaal niet zoveel waarde hecht aan dingen waarvan je dacht dat je dat wel deed. Ik was de meest georganiseerde persoon ooit. Altijd moest alles van tevoren geregeld zijn en alles moest allemaal precies volgens mijn planning gaan anders zag ik het allemaal niet meer zitten. Wat een gigantisch verschil met nu zeg. Mijn attitude is zoveel nuchterder geworden. Het leven komt zoals het komt en zo’n instelling is echt een verademing. Geen krampachtig gedoe als het allemaal even niet gaat, dan bedenk je maar gewoon een andere oplossing.

Deze reis naar het buitenland heeft mij veel geleerd, waar ik heel dankbaar voor ben. Je komt erachter wie je echte vrienden zijn en wie je zelf bent. Anderen hebben van tevoren altijd gezegd dat je echt jezelf leert kennen en ontwikkelen en daar reageerde ik altijd heel sceptisch op, “vast wel”, maar het is echt zo. Je leert jezelf kennen en waarderen omdat je alles zelf moet regelen. Naast mijzelf leren kennen heb ik ook geleerd om me een stuk minder aan te trekken van wat anderen denken. Het is echt ongelooflijk hoeveel ik dat altijd wel deed, ook al dachten mensen altijd al dat ik dat niet zo deed. Mensen zijn zo onwetend en hebben vaak zo weinig verstand over dingen waar zij wel een mening over hebben dat het echt totaal geen zin heeft om je iets van de rest aan te trekken. Dit geldt niet in alle gevallen natuurlijk, er zijn altijd uitzonderingen.

Ik heb uit mijn comfortzone leren gaan en dat heeft mij zo geholpen. Als je uiteindelijk ergens spijt van hebt is dat helemaal niet erg. Je kan beter iets doms doen en er spijt van hebben, dan iets doms doen zonder er iets van te leren. Mijn filosofisch vermogen is ook gestegen met +1000. Deze ‘ga lekker uit je comfortzone’ houding heeft mij echt de mooiste ervaringen gegeven en ik zou het zeker aanraden aan iedereen. Het is zo leuk om dingen te doen die je eigenlijk niet durft.

Het gaat op dit moment prima met mij thuis, maar ik heb wel een beetje het idee dat ik in een soort gat val. 3 jaar heb ik uitgekeken naar deze buitenlandstage, het was zelfs een van de redenen dat ik deze opleiding heb gekozen. Het buitenlanddeel was verplicht dus ik moest wel, terwijl ik niet zeker wist of ik wel naar het buitenland zou gaan als het bij een andere opleiding niet verplicht was. Nu is het voorbij, dit enorm grote ding waar ik naar uit heb gekeken is gewoon over. Dat is zo raar. Ik heb wel heel veel reisplannen in mijn hoofd die ik wil uitvoeren maar het geld heb ik niet en ik moet volgend jaar afstuderen dus dat zijn allemaal onzekere ideeën die niet vaststaan. Het liefst zou ik mijn backpack pakken en een twee jaar durende wereldreis maken maar dat gaat nu even niet.

Wat ik wil meegeven aan iedereen, of je nu al werkt, nog studeert of thuis zit op de bank, als je de kans hebt (en die komt vaak niet aanwaaien), ga naar het buitenland. Ga wonen in een land waarvan de taal niet je moedertaal is, waarvan de cultuur anders is en ontmoet nieuwe mensen. Er is niets fantastischer dan dat.

Verder is een dankwoordje aan Juul erg op z’n plaats. Juul, ik kende je niet voor we naar Engeland gingen, maar wat ben jij geweldig. Wat hebben we ontzettend hard gelachen, ongelooflijk. Samen huilen konden we ook en dat was heel fijn af en toe. Letterlijk alles deden we samen en gelukkig is ook alles gedocumenteerd want ik kijk met zoveel plezier terug op alles wat wij samen hebben gedaan. Jij bent de beste, thanks for keeping up with my weirdness. Love you (niet huilen nu, kusjes).

Worcester, you have been great and you will be missed. Helaas moet ik weer verder met alles dat nodig is om mijn derde jaar goed af te sluiten en daar ben ik nog wel even goed druk mee. Het schrijven van deze blogs heb ik echt leuk gevonden en bedankt voor het trouwe lezen!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Herenigd met mijn bvva

Anniek kwam dit weekend op bezoek. Voor degenen die het niet weten: Anniek is mijn beste vriendin voor altijd, oftewel, bvva. Een afkorting die we hebben bedacht toen we 13 waren, en die houden we er nog altijd traditiegetrouw in. Met Anniek is het altijd feest en de combinatie van ons twee zorgt voor fijne momenten.

Het begon al toen ik haar ging ophalen van het station. Toen we elkaar weer zagen zaten we te janken alsof we babies waren, ongelooflijk. Lekker dat dramatische en emotionele gedoe. Kleine ieniemienie hartjes hebben we toch ook. Na de emotionele fase was het tijd voor de praatfase. Een fase waar we niet uit gekomen zijn dit hele weekend. We verbazen ons er altijd zelf over hoe wij kunnen praten. Echt, die monden staan niet stil, geweldig is dat, totdat we er zelf moe van worden. Dat duurt alleen meestal wel een tijdje.

Vrijdagavond begon met het drinken van cocktails, want er bestaat gewoon niets beters in de wereld dan cocktails. En daarna besloten we de stad in te gaan om die lekker ordinaire, Britse cultuur te snuiven. Het is gebleven bij het snuiven van cultuur, wees maar niet bang. Een paar ongemakkelijke en verbazingwekkende momenten later zijn we naar huis gegaan, want zoveel nieuwe indrukken – en gepraat – eist zijn tol. Zelfs bij ons.

Zaterdag stond er een rondje Worcester op het programma. Want wat is er leuker dan mijn stadje laten zien? Het leuke van anderen rondleiden is dat je zelf ook veel meer ziet en nieuwe dingen tegen komt. Na een fantastische high tea in een allerschattigste teashop zijn we naar Fort Royal Hill geweest. Een park in de stad – waar ik ook heb gebbq’ed – en vanaf daar hadden we een geweldig uitzicht over Worcester. Anniek en ik lopen normaal altijd in het bos, want wij komen blijkbaar het best tot ons recht in de wilde natuur. Beetje bosjesvrouwen zijn wij eigenlijk, maar dit park deed het ook wel goed. Na al het geloop en gepraat zijn we samen met Moa lekker gaan uiteten.

’s Avonds hadden we een verjaardag van Lauren. Verjaardagen zijn altijd het leukst want dan komen alle internationals bij elkaar voor veel gezelligheid. Dan pas proef je écht de sfeer. Na veel spelletjes etc. zijn we allemaal de stad in gegaan. Niet helemaal volgens plan want bij sommige clubs kom je niet binnen met sneakers, en de helft van de groep droeg sneakers (en waren jongens dus komen dan sowieso niet binnen). Daar kan ik dus niet bij, je mag je zo hoerig kleden als je wil maar zodra je sneakers aan hebt is het not done. Die Engelsen zijn echt something else. Maak je niets van, die eilandbewoners. Gelukkig zijn we daarna in een nog veel leuker cafeetje beland dan waar we eerst met zijn allen heen zouden gaan, dus dat maakte de sfeer weer helemaal opperbest. Toen we eindelijk in bed lagen hebben we eerst nog even tien minuten aan elkaar verteld hoeveel we eigenlijk van elkaar houden, ook standaard. Echt waar, menig partnership en huwelijk kan nog wat leren van onze liefdesverklaringen.

Na een goede drie uur slaap zijn we met frisse koppies ons bed uitgesprongen om naar de kathedraal te gaan en daar een dienst mee te pakken. Dat ging verrassend soepel allemaal. Anniek en ik praten niet alleen veel, het gaat vaak ook nog ergens over – niet altijd hoor, wij zijn ook maar meisjes – maar we zijn wel altijd in de Heer samen. Dan mag een kerkdienst ook niet ontbreken natuurlijk. En zeker niet als je stadje de mooiste kathedraal van Engeland heeft.

Dit weekend is echt voorbij gevlogen, en het was zó fijn om weer even met mijn bvva te zijn. Een verademing. Ik heb in tijden niet meer zo veel mijn shaglach gehoord en het is dan ook een wonder dat ik niet een keer gestikt ben dit weekend. What a shame that I cannot upload videoclips. Er is een hoop gebeurd, zoals vanzelfsprekend, maar niet alles is geschikt om over in detail te treden. Buiten dat zou het anders ook een te lang verhaal worden natuurlijk.

Mijn dagen hier worden steeds minder, wat ik oprecht heel naar vind, maar goed aan alles komt een eind en weer herenigd worden met vrienden, familie en troublemakers heeft ook wel weer wat.

Dikke knuffel voor iedereen. ❤

Mental breakdown nummer 38

Je kent het wel. Dit is echt zo’n moment in het semester dat je serieus nadenkt over een carrière als huismoeder. Moet je wel eerst een vent vinden die bij je blijft trouwens, dat blijkt ook niet al te makkelijk. Geen idee welke keus uiteindelijk makkelijker blijkt dan, afstuderen of huismoeder worden. Maar goed.

De afgelopen week ging het zo: 8:30 de wekker, 9:30 achter het bureau en voor school bezig, 12:30 lunchen, 18:30 eten, 23:00 slapen. Je kan je voorstellen dat dit een enorm enerverende week was met ongelooflijk veel hoogtepunten. Niet dus. Die ‘niet dus’ zet ik er maar voor de duidelijkheid bij, want je hebt altijd mensen die mijn sarcasme niet begrijpen en dat kan nogal ongemakkelijke momenten opleveren.

Mijn assignments gaan wel redelijk, dus dat is fijn. Afgelopen maandag heb ik deadline 1 van 3 ingeleverd. Een 2000 woorden essay. Nou, ik typ evenveel als dat ik praat dus daar ging ik grandioos overheen natuurlijk, maar dat is allemaal geregeld uiteindelijk. Daarna was ik er zo klaar mee dat ik mijn meesterwerk maar ingeleverd heb. We zien wel weer wat daar uit voortkomt. Het is me nog nooit gelukt om iets in te leveren 3 weken voor de deadline, dus dat is dan wel weer een hoogtepunt in mijn studentencarrière.

Het andere assignment is een soort zoektocht naar mijn (professionele) zelf, dus dat is een behoorlijk levenswerk. Ik ken weinig mensen die zo simpel en toch zo ingewikkeld zijn als ik ben, dus dat maakt het tot een lekkere uitdaging. Het eindproduct is dus een soort dagboek maar dan met theorie en Harvard referencing. Een kijkje in het brein van een Dory, nou ik hoop dat mijn beste docent het een beetje begrijpt. Ik heb namelijk weleens een onderwijskunde leertaak geschreven waarbij ik bij voorbaat maar vast een handleiding had gemaakt, en daar had mijn docent heel veel aan gehad, zonder die handleiding was het anders toch ietwat ingewikkeld om al mijn gedachtegangen te volgen. Ik kan het me voorstellen, en daar moet ik elke dag mee leven. Zo vermoeiend. Misschien is het verstandig om nadat ik mijn assignment afgemaakt heb een tutorial aan te vragen zodat ik mijn werk mondeling kan toelichten.

Verder moet ik een onderzoek schrijven over het fascinerende bedrijf IDEO. Geen sarcasme deze keer. Business vakken zijn altijd wel interessant, een onderzoek schrijven daarentegen wat minder. Het moet alleen wel gebeuren dus daar ga ik de komende weken maar hard mee aan de slag.

Het meest frustrerende dieptepunt van de week was toch wel zaterdagavond van 17:40 tot 19:30. Julia en ik dachten eindelijk even te ontspannen na zo een drukke week dus wij hadden het fantastische idee om naar de film te gaan. Nou, wat een verschrikking was dat. Ik ga de titel niet eens noemen want ik schaam me dood. Anderhalf uur lang heb ik frustratie en agressie in mijn hart gevoeld vanwege de ongelooflijk vreemde dingen die ik zat te kijken. Voor de duidelijkheid: het was een kinderfilm. Een film met zoveel fantasie dat zelfs ik er niet goed van werd. En dat zegt nogal wat. Daarna heb ik alle gevoelens er dan ook maar even goed uit gegeten met nachos. Eten helpt altijd. Geluk kan je niet kopen? Nou dat is dus de misconceptie van de eeuw.

Net als die 30 minuten die ik naar mijn college moet lopen, die maken mij ook gelukkig. Het liefst met harde windstoten en regen. Weer is dit niet sarcastisch. Misschien begrijpen jullie nu beter waarom ik handleidingen maak als ik iets in moet leveren. Soms ben ik nu eenmaal wat moeilijk te volgen. Toch vind ik dat heerlijk, lekker uitwaaien. Dat maakt mij gewoon rustig, en dat is zo nu en dan toch echt nodig. Ik zie het maar als iets positiefs. Ik had ook naar de alcohol kunnen grijpen, maar nee, ik loop liever uit te razen in slecht weer. Beter. Ja toch?

Nou lievelingen, ik ga vandaag maar wat eerder slapen dan mijn 23:00. Ik vind het helemaal goed geweest voor vandaag.

Een heel dikke knuffel voor jullie allemaal.

 

Verrassingspakketjes & a Happy Easter

De week begon heel chill. Julia en ik begonnen met een heerlijke high tea, de vakantie was immers eindelijk aangebroken. ‘Vakantie’. Die high tea in de stad is de enige keer dat ik mijn kamer uit gekomen ben de afgelopen week. O nee, ik ben ook nog naar buiten gelopen om mijn verrassingspakketje van thuis op te halen. MEGA LIEF.

Een hele welkome verrassing want bijna iedereen is hier weg en ik was (en ben) alleen maar bezig met de studie, dus dit was even een leuk hoogtepuntje. Als je dat pakketje ziet krijg je bijna het idee dat ze thuis denken dat ik hier niets te eten krijg. Hoe ze er op komen weet ik niet want veel slanker word ik er niet op hier. Geen probleem mee verder, ik omarm mijn vetjes hoor, klein en mollig maar fijn, toch? Dat Victoria Secret lichaam zit er niet helemaal in deze zomer, jammer van dat contract dat ik al heb getekend, maar volgende zomer weer een kans ..

Naast tastbaar voedsel heeft mam natuurlijk ook even gedacht aan geestelijk voedsel, ook dat heb ik broodnodig, helemaal mooi. Ik kan weer even vooruit. Love you guys.

Deze hele week draaide om voedsel en studeren. Die combinatie is altijd weer hetzelfde liedje, ik kan er ook niets aan doen. Zaterdag had ik met mijn leuke vrienden die wel thuis zijn een heerlijk paasdiner, en dat was echt heel gezellig. Iedereen had zelf iets meegenomen of gemaakt en met zijn allen hebben we een heerlijke maaltijd op tafel gezet. Het toetje was bedacht door mij, surprise, surprise.

De laatste foto zal ik even uitleggen. Bij een aantal van mijn Zweedse vrienden is het gooien met rauwe eieren een paastraditie. Dus wij wilden deze traditie niet verbreken natuurlijk en deden gezellig mee. Het enige punt was dat iedereen nette kleren aanhad, dus dan maar een vuilniszak aan. Het leven is zo simpel soms. De spelregels zijn als volgt: je staat tegenover je buddy en je begint een meter van elkaar vandaan met gooien. Als de ander het ei vangt moet diegene een stap naar achteren doen. De afstand wordt dus steeds groter. Je gooit met het ei totdat het ei kapot gaat. Onwijs leuk spelletje, gelukkig was ik er goed in want rauw ei op mijn kleren op schoenen is niet echt mijn ding. Het was wel geweldig dat iedereen er vol voor ging.

Toen werd het zondag: eerste Paasdag. Alle boodschappen waren in huis gehaald om een heerlijke paasbrunch te maken en nadat ik uit de kerk kwam hebben we een fantastische tafel klaargemaakt. Samen met Julia en David, de vriend van Julia (I love thirdwheeling), hebben we heerlijk gesmikkeld. Smikkelbeertjes die we zijn. Het was een geslaagde Pasen en daar ben ik blij mee want ik keek er eerst een beetje tegenop. Feestdagen associeer ik wel met familie altijd, maar ik kon het hier vieren met mijn zelf gekozen familie (ugh, wat verschrikkelijk, heb je even een kotsbakkie).

Tussen al het eten door heb ik vooral veel gelezen, geschreven en geslapen. Dit zijn niet mijn meest gezellige dagen, maar studeren is ook belangrijk. Dat is reden één dat ik hier ben. Dat was ik de afgelopen weken even vergeten en daarom moet ik nu hard aan de slag aangezien de deadlines steeds dichterbij komen. Ik moet zeggen, ik heb hier harder gewerkt aan mijn professionele ‘ik’ dan waar dan ook. Dus zo slecht gaat het helemaal niet met mijn ontwikkeling, het enige is dat ik ook nog goede cijfers moet halen. En aangezien docenten in principe weinig geven om iemands’ persoonlijke ontwikkeling en welzijn (is wel belangrijk maar niet zijn vak dus ja, boeie) zal ik ook mijn best maar doen om aan hun leerdoelen te voldoen.

Tot overmaat van ramp roept Karel, mijn huisgenootje, me uit mijn kamer om te vertellen dat de hele keuken blank staat met water. Gelukkig heb ik standaard een magisch voorwerp in mijn broekzak zitten waarmee ik ineens de keuken helemaal kan leegzuigen zodat het water allemaal weg is. Nou, nee dus. Drama, want er is ook niet tegenop te dweilen. Wat wel fijn is, is dat ik hulp kan vragen via de website van de uni, binnen nu en 3 dagen zal het wel opgelost zijn. Ik blijf gewoon in mijn kamer zitten, dan heb ik er ook geen last van. Mijn hersenpan is te druk bezig om tijd te hebben voor het creatief oplossen van dit probleem. “I expected summer, not a pool.” Thanks, Karel, altijd vrolijk jij me weer op met je geweldig grappen.

Ik ga toch maar eens nadenken hoe ik dit op ga lossen, maar eerst even een pauze. First things first. Spreek jullie later weer. Kusjes xoxo.

BBQ’en tot de zon onder gaat

Springbreak is aangebroken, yes! Twee weken die vol zitten met assignments, en een beetje leuke dingen. Om dit te vieren hebben we met een aantal internationals een BBQ georganiseerd omdat het zulk lekker weer was. De locatie was perfect: Royal Hill Park. Een park midden in de stad waarbij je over Worcester uit kijkt. Prachtig. De parken zijn hier nu op z’n mooist door alle bloesem die er in de bomen zit. We begonnen rond 14 uur ’s middags en zijn gebleven tot de zon onder ging. Daar heb ik een heel leuke timelapse video van maar die kan ik hier helaas niet op uploaden. Dit was echt een van de beste dagen in tijden, en dat gewoon lekker in het altijd gezellige Worcester. Of die BBQ in het park toegestaan was betwijfel ik, maar het is beter om achteraf vergeving te vragen dan vooraf toestemming, zeg ik altijd maar.

Het blijft fascinerend als je daar met zo’n grote groep internationale studenten zit. Als ik het cirkeltje rond zou gaan dan waren Zweden, België, Spanje, Frankrijk, Finland, Tsjechië en Nederland vertegenwoordigd. En dat Vlaams, allee, dat is ook nog een taal hoor. Ik leer elke keer weer nieuwe woorden. Aan de ene kant lijkt het op Nederlands maar aan de andere kant hebben ze echt woorden voor concepten waarvan je denkt, hoe kom je er op. Zoek de Vlaamse vertaling voor ‘poepen’ maar eens op. Nou, dat is lekker ongemakkelijk als je die vertaling niet weet. Niet dat je ooit zegt dat je gaat poepen maar je hebt ze er altijd tussen zitten die het wel doen, en dan is het toch wel handig om het verschil te weten. Nederlands en Vlaams verschillen meer van elkaar dan we denken. Belgen kennen frikadellen niet eens, ze wisten wat het was maar het heet daar anders. Ja ja, zo leer je nog eens wat. Wat mij echt hilarisch lijkt is om een ruzie te horen die in het Vlaams gehouden wordt. Die taal is zo soft, dat kan je je toch niet voorstellen? Ik niet tenminste. Ik ga al helemaal stuk als ik mijn Vlaamse vrienden hoor praten soms moet je nagaan als ze boos zouden doen. Nou dan heb ik het niet meer, dan mag je me oprapen hoor. Binnenkort een discussie maar even hoog op laten lopen denk ik. Grap, zo ben ik niet (haha). Verder veel liefde voor onze zuiderburen. Over het algemeen kunnen Nederlanders nog veel leren van Belgen wat vocabulaire betreft.

Afijn, na een middag vol van eten en gezelligheid was het tijd om naar huis te gaan om ons klaar te maken om daarna nog met z’n allen naar de stad te gaan. Wát een lekker leventje.

Ook was het eerder in de week nog Dylan’s verjaardag. In het buitenland jarig zijn is alleen leuk als er iets van gemaakt wordt, maar onze groep doet er altijd van alles aan om iemand jarig te laten voelen, zo ook in dit geval. Dus dat was ook weer een geslaagde avond met mijn gezellige maatjes.

IMG_5074

Verder ben ik nog met Julia haar papa en mama mee uit eten geweest. Zij kwamen hier langs en dat was ook even fijn. Volwassenen om je heen doen je een beetje op adem komen altijd. Zeker na 3 maanden met al die onvolwassen gasten te zitten hier – soms valt het mee. Ik ben de jongste maar voel me net de moeder hier. Verantwoordelijkheidsgevoel is vermoeiend soms, maar ik neem de rol graag aan natuurlijk.. Respect mama, ik ben trots op je.

En nu is de tijd aangebroken dat iedereen uit vliegt. Het huis is heel leeg omdat óf iedereen lekker terug naar huis is gegaan, wherever that may be, óf iedereen is door heel Europa aan het citytrippen. Gisteravond heb ik mijn Zweedse vriendinnetjes uitgezwaaid en dat was wel even raar omdat we in 3 maanden elkaar nooit langer dan een dag niet hebben gezien. Gelukkig komen ze weer terug over 2 weken en zijn we daarna (hopelijk) nog 2,5 week samen voor iedereen definitief naar huis terug gaat.

Mijn assignments roepen me weer en ik ga maar weer verder met het maken van een lijstje voor Pasen.

Ik wens jullie allemaal een gezegend Pasen & ik spreek jullie volgende week weer! 

Halfway through my journey

Besef moment: ik ben over de helft. 31 mei vlieg ik weer naar Nederland en dat roept enorm veel tegenstrijdige gevoelens op. Je merkt dat er onder alle internationale studenten het besef van terug naar huis gaan best wel leeft, ook al hebben we nog 7 weken te gaan. Het is prachtig om zoveel nieuwe, internationale vrienden te maken, maar eerlijk is eerlijk, de meesten zal je niet meer terugzien. Triestig aan de ene kant, aan de andere kant is het een reden om van de aankomende weken nóg meer te genieten met z’n allen dan dat we al doen. Plus, mijn beste vriendinnetjes hier uit Zweden ga ik aan het eind van de zomervakantie gewoon opzoeken. Dat is nog eens een voordeel: met zoveel internationale vrienden heb je altijd een plek waar je kunt overnachten. Lekker uitmelken die relaties.

Afgelopen weekend was ik bij het Lake District samen met 25 andere internationals en de activiteiten die we gedaan hebben waren helemaal niet bijzonder, maar zowel de groep als het zonnige weer maakten het tot een mooi weekend met een echt vakantie gevoel. Het was een soort ‘bonding weekend’ met de groep, althans, zo heb ik het ervaren. Dat komt misschien ook omdat ik vaker met een paar anderen omga en niet met een grote groep en het was heel gezellig om dit weekend wel met een groep samen te zijn. Het Lake District was echt waanzinnig mooi trouwens, see for yourself:

Lake District is een nationaal park en het is ook bekend vanwege Beatrix Potter die daar vandaan komt. Ik heb wanhopig gezocht naar mijn bad konijn van Peter the Rabbit die ik als klein kind had maar die kon ik nergens vinden. Dat was dan weer een beetje jammer.

Verder heb ik mijn eerste cijfer terug gekregen, een B voor een essay over ‘special educational needs’. Niet tevreden mee want ik ga voor een A+++++++ dus ik was teleurgesteld, maar des te meer reden om vanaf nu ook echt meer te focussen op de studie en het halen van tienen. Een B doen we het niet voor. Gelukkig haal ik voor Spaans wel A’s, dat verzacht de pijn. Nu mijn andere opdrachten nog, en dat zijn er nog wel aardig wat.

Gelukkig heb ik binnenkort twee weken paasvakantie waarin ik veel kan doen aangezien de rest van de studenten óf naar huis gaat, óf heel Europa door gaat reizen. Wat een fijn vooruitzicht. Ik heb dan wel tijd om verder te gaan met mijn boek ‘The 7 Habits of Highly Effective People’, een fantastisch boek die mama aan mij gaf vlak voor ik wegging. Het is een business boek maar er worden veel wijsheden besproken die voor iedereen relevant zijn. Ik ben nog maar net begonnen maar nu al enthousiast.

O ja, verder ben ik begonnen met het luisteren naar podcasts. Podcasts zijn eigenlijk een soort cassette bandjes. Iemand praat, dit kan over van alles gaan, en jij luistert. Ik doe er echt alles aan om niet te hoeven werken aan mijn assignments. Lekker oldskool studieontwijkend gedrag, maar luisteren naar iemand anders’ verhalen is gewoon fijn en rustgevend. Je kan podcasts echt in alle soorten en maten beluisteren en het is zonde eigenlijk dat er zo weinig mensen – naar mijn idee – die ernaar luisteren. Het is goed voor je luistervaardigheid en als er ook nog zinnige dingen gezegd worden ook goed voor je (algemene) kennis. (ik word betaald om podcasts te promoten.) Nee, niet waar, maar het is wel een aanrader.

Vroeger luisterde ik ook graag naar de literaire werken die papa mij voorlas vlak voor het slapen gaan. Serieus, toen ik 8 was had papa mij Engelandvaarders, de Negerhut van Oom Tom en Alleen op de Wereld al voorgelezen (boeken voor jeugdigen en jong volwassenen, ik heb het opgezocht). Ik weet nog steeds niet waar vriendinnen het over hebben als ze het over een of andere populaire meidenboekenserie hebben die ze vroeger van kaft tot kaft gelezen hebben want mijn boeken gingen over maatschappelijke en politieke problemen. Ik ben je er dankbaar voor lieve papa en ik ben nog steeds een beetje jaloers als je Juul en Mariet voorleest.

Naast bomen determineren – ik kreeg op mijn kop van mijn zusje van net 13 dat ik in mijn vorige blog ‘bomen identificeren’ zei want het heet bomen determineren. “Jij bent echt dom” – is podcasts luisteren mijn nieuwe rustgevende therapie geworden.

Jullie zijn weer helemaal up-to-date denk ik zo. Ik ga met volle teugen genieten van de tweede helft van dit avontuur en mijn hersencellen aanzetten bij het maken van alle opdrachten voor school.

Talk to you later, my darlings!

De wereld door de ogen van een eekhoorn

Ik had al de helft van mijn blog geschreven gisteren maar op een gegeven moment bedacht ik me dat ik vandaag een werkbezoek aan een Forest School zou hebben en dat ik dus liever even zou wachten met verder schrijven. De geschreven helft ging over hoe geweldig mijn paar dagen in Lanzarote en het dromedaris rijden waren, en daar is nog steeds niets aan veranderd. Ik heb intens genoten van mijn tijd daar en het was heel fijn om er even tussenuit te zijn, maar aangezien werkend Nederland deze blog leest zal ik verder geen jaloersmakende verhalen ophangen, ik heb namelijk iets meegemaakt dat nog veel interessanter is.

Ik ben naar een Forest School geweest om te kijken hoe het er daar in de lessen aan toe gaat. Het zal jullie waarschijnlijk evenmin iets zeggen als het mij iets zei maar ik zal het uitleggen. Forest schools zijn scholen waarin iedereen buiten les heeft. Weer of geen weer. De focus van dit type onderwijs ligt op het spelenderwijs leren en het een zijn met de natuur (dit is echt next level onderwijs). Het klinkt bijna spiritueel. Ik kan me zo voorstellen dat leerlingen met een speciale leerbehoefte onwijs veel baat hebben bij deze vorm van onderwijs omdat het heel erg gefocust is op het opbouwen van zelfvertrouwen en het aansturen van het eigen leren. Ik vond het fantastisch.

Allereerst zal ik even terugkomen op de titel: de wereld door de ogen van een eekhoorn. Als een van de eerste activiteiten van de dag moesten we namelijk lopen met een spiegel voor onze neus zodat we 360 graden rond konden kijken. Een eekhoorn kan dit blijkbaar ook, dus vandaar de titel. En ik moet zeggen, het is best gevaarlijk om met een spiegel voor je neus te lopen want je ziet vrij weinig. Deze opdracht kregen we omdat we op deze manier vanuit een ander perspectief naar de wereld om ons heen kunnen kijken. Om er een beeld bij te hebben:

De wereld door de ogen van een eekhoorn
Fantastisch!

Dat dus. Daarna kregen we de opdracht om ons af te zonderen en om te luisteren naar de geluiden om ons heen. Bij de geluiden die we hoorden moesten we een tekening maken. Dit was echt een soort therapie, ik voelde me helemaal zen. Nou, dat gebeurt niet vaak! Het is waardevol om jezelf een keer af te zonderen in de natuur, zonder telefoon en zonder andere mensen. De natuur is mij veel waard maar toch ben ik er nooit echt op zo een manier mee bezig. Ik zal niet al mijn zweverige gedachten bij deze dag opschrijven want dan denken jullie echt dat ik ineens de Wicca godsdienst aanhang of zo. Zo is het ook niet hoor, geen zorgen, maar het was wel een fijne dag. Het ging gewoon over de sensomotorische connectie met de natuur. Het begrijpen van de natuur met hart en handen. Dat vat het redelijk samen. Klinkt alsnog echt filosofisch en zweverig maar wen er maar aan.

Het bomen identificeren is al wat meer down to earth, en daar was ik best goed in. Samen met mijn maatje uit de klas hebben we de ‘lime tree’ gevonden. We moesten een soort stappenplan volgen en antwoord geven op vragen waardoor we uiteindelijk bij de goede boom uitkwamen.

IMG_4775
Handig zeg

Uiteindelijk zaten we met z’n allen bij een kampvuur met een kopje thee om de principes van Forest schools te bespreken. Nou, ik ben helemaal fan. Dit was echt de beste schooldag in 15 jaar, no doubt.

Ik ben helemaal enthousiast, net zoals bij de presentatie die ik gisteren voor 50 eerstejaars studenten heb gegeven. Een presentatie die 20 minuten had moeten duren maar ja, als Dory enthousiast wordt dan kan dat wel oplopen tot 50 minuten, zoals gisteren dus …

De presentatie ging over het Nederlandse onderwijssysteem en ook een beetje over Nijmegen. Je moet het zo voor je zien, als ik iets doe, doe ik dat met veel passie en gevoel. Dus ik ging dan ook helemaal los. Och, och, de rode wangen kwamen al snel te voorschijn en vol passie stond ik mijn betoog te houden. Gelukkig kwamen er geïnteresseerde vragen en was het heel leuk om te doen. Aan het eind werd er heel lieve feedback gegeven dus dat is echt heel fijn. Er zijn zelfs een aantal meiden die graag naar de Zomerfeesten willen komen. Nou, als dat niet Nederland op de kaart zetten is! Hartstikke leuk.

IMG_4793
Staat ze hoor, beetje wijs te doen

Nou, een vrij uitgebreid school verhaal deze keer. Het was weer een voorrecht om colleges te mogen volgen en anderen te vertellen over mijn eigen ervaringen. Blijft toch wel mijn ding, praten (sorry peepz).

Het komt natuurlijk door die fijne tijd in Lanzarote dat school deze week wel lekker ging. Heerlijk kunnen opladen samen met mijn lieve vriendinnen Moa en Amanda. Veel gezien, dromedaris gereden, aan school gewerkt en lekker gegeten. Precies zoals het hoort!

Alleen maar liefde
♥♥♥♥♥
❤❤❤

Het weekend dat mijn nieuwe en oude leven even samen kwamen

Lieve lezers, een paar dagen later dan gepland, maar hier is weer een nieuwe blog. Een blog die geschreven wordt vanuit mijn appartement in Lanzarote. Het voelt net zo stoer als dat het klinkt en je kan zeggen van niet maar het klinkt best stoer.

Het afgelopen weekend was mijn lieve vriendin Inger hier en dat was héél fijn. Ook apart aan de andere kant. Hier bouw je een leven op waar niemand een beeld van heeft maar Inger weet nu precies wat ik uitspook met wie en waar. Dit klinkt ietwat eigenzinnig maar zo spannend is het ook allemaal weer niet. Vrijdag zijn Amanda, Moa, Julia, Inger en ik met zijn allen naar Beaty and the Beast geweest. Fan-tas-tisch. Als kleine meisjes van 6 hebben we zelfs zitten janken af en toe. Het is toch ongelooflijk. Must see voor iedereen – vooral voor het vrouwelijke geslacht misschien – of je nu 6, 16, 26 of 56 bent. Het kleine meisje in je wordt helemaal blij van de prachtige kostuums, adembenemende muziek en het heerlijke schouwspel op het doek.

De zaterdag was weer een hoogtepunt, namelijk: Bath! Wat een bijzondere prachtstad is dat. De Romeinse invloeden waren niet te missen en na ons theetje opgedronken te hebben in een zaal die je doet denken alsof de Queen zelf er haar thee drinkt zijn we dan ook maar meteen naar de Romeinse baden gegaan.

Vandaag alle foto’s even in het zwart / wit want dat laat wat aan de verbeelding over. Is altijd leuk, een beetje mysterie.

Bath is met alle imposante gebouwen en de allure die het heeft tot nu toe toch echt wel mijn favoriete stad in Engeland. Een heerlijke dag was het.
Toen we thuis kwamen bedachten we dat we nog best even de stad in konden samen met Amanda. Worcester by day and night is allebei leuk om te laten zien. Vooral by night want dan kijk je je ogen uit over hoe de meiden en jongens er hier bij lopen. Het Red Light District is er niets bij. Dat is overdreven maar in de categorie schokkend valt het wel. De jongens denken dat het altijd 30 graden is in Engeland. Een misconceptie die niet te missen is als je een beetje hersencellen hebt, maar ja het is natuurlijk ook belangrijk dat de meisjes geïmponeerd worden door die biceps en triceps. Ik weet het verschil niet eens maar impressed ben ik sowieso niet zo snel. Doe gewoon even normaal man, dat denk ik meestal, maar daar denkt het gros blijkbaar anders over. Doet niets af aan het feit dat ik er absoluut niet bij kan met mijn hoofd. Na een avondje versteld te hebben gestaan ben je al snel moe dus we zijn lekker op tijd naar huis gegaan.

Op zondag besloten we het heerlijke weekend nog af te sluiten met een fantastische brunch en daarna moest ze alweer gaan, helaas. Althans, was de planning. Een geannuleerde vlucht en hotelovernachting later is ze gelukkig veilig en wel geland.

BEDANKT VOOR HET FIJNE WEEKEND ♥

Nog even terugkomende op de colleges van vorige week. Ik heb een fijne picknick in het bos gehad. Dit ziet er toch geweldig uit.

IMG_4358.JPG

En toen mijn andere college. Mijn docent had me beloofd geen papier te gebruiken, dat is gelukt. In plaats van interessante toetsen had hij besloten om ons dan maar dood te vervelen met zijn gepraat. Hoe is het mogelijk dat je je zo verloren voelt zonder papier en ons dan dus maar in een cirkel zet om vervolgens 3(!) uur lang te praten. Deze eenzijdige communicatie was nog erger dan de reacties die meisjes geven op WhatsApp berichten van een jongen die ze niet zien zitten. Misschien moet ik hem wat masterclasses creative problem solving geven. GRAP. Ik twijfel nu alleen wel wat ik liever heb, dode bomen of slapende Dory. Ik zal er eens over nadenken maar eerst nog even genieten van het altijd leuke Lanzarote.

IMG_4359.JPG

Adios, mis amigos.

Dory en haar poging tot het redden van bomen & meer

Tot nu toe gingen mijn blogs vaak over alle leuke dingen die ik hier doe maar ik ben hier natuurlijk ook om wat te leren (of om mijn docenten wat te leren). Zo heb ik nog wel een paar leuke colleges gehad. Te beginnen bij het vak ‘Radical Education’. Zoals de naam al suggereert is dit een vak waarin omdenken en tegen de stroom in gaan centraal staan. Heerlijk vind ik dat want dat is wat ik op dit moment het liefst doe. Lekker buiten die onzichtbare box denken waar iedereen het altijd over heeft. De vraag van afgelopen college was: waar zullen we volgende week ons college houden? Dus ik zei, met mijn grenzeloze fantasie, laten we gezellig gaan picknicken in het park. Echt waar, als je het zelfs voor elkaar krijgt om op een vraag van een docent te antwoorden met ‘picknicken in het park’, dan weet je dat je echt een hopeloze romanticus bent. Ik dacht dat het wel meeviel met me. Misschien niet. Tot mijn grote verbazing werd dit idee vol enthousiasme toegejuicht en staat er dus een picknick in het park op het programma (bij mooi weer). Iedereen neemt wat lekkers mee en als het slecht weer is gaan we picknicken in het klaslokaal. Dit klinkt toch fantastisch. Als dit past in het plaatje van ‘Radical Education’, nou, laat mij dan maar lekker radicaal zijn. Ik kan er wel van genieten.

Dan hebben we Creative-Problem Solving. Onwijs interessant maar er is één ding dat mij enorm tegen staat. Er wordt echt niet normaal veel papier verspild per les. Moet je voorstellen: je zit in een klas van ongeveer 30 studenten (als iedereen zijn stinkende nest uit is gekomen voor dit college tenminste) en per student krijgen we 10 A4’tjes aan tests die we moeten maken in de les, plus allerlei uitleggen over deze tests. Dit is niet overdreven, ik heb het namelijk zojuist nageteld. Aan het eind van de les wordt dit allemaal weggegooid. Dory, zo bevlogen als ze is, moest hier iets van zeggen. Ik ging ook vrij vurig verhaal halen als ik er nu over nadenk, maar ja, dan is mijn punt in ieder geval duidelijk. Het kwam ook recht uit mijn hart dus dan ga ik er lekker hard op.

Ik vroeg die beste man waarom het in hemelsnaam nodig was dat er zoveel papier verkwanseld werd voor tests die ook online gemaakt konden worden, of waarbij het antwoord ook gewoon over geschreven kon worden vanaf het bord. Verder heb ik er maar bij gezegd dat ik echt geen Leonardo Di Caprio ben die elke gelegenheid aan grijpt om te vertellen over hoe de mensheid deze hele aarde naar de verdoemenis werkt maar 350 A4’tjes die in 1 college worden gebruikt en weggegooid vond ik dan wel weer net te ver gaan. Zonde van de geliefde bomen, toch?

Na een betoog aangehoord te hebben over hoe hij het niet met mij oneens kon zijn vroeg ik hem wat hij dus voortaan anders zou doen. Weer lekker op z’n Dory’s, maar ik heb een deal, de aankomende les gaat hij geen papier gebruiken behalve misschien een flip-over bord. Nou, daar kan ik nog wel mee leven. Ik kan goed met mijn docent dus er is van beide kanten absoluut geen probleem maar wees eerlijk, als je een module ‘Creative-Problem Solving’ geeft mag je als student toch wel verwachten dat de docent een creatieve oplossing heeft voor het vele papier gebruik. Altijd kritisch blijven natuurlijk.

Naast de geweldige colleges die ik volg ben ik er het afgelopen weekend weer lekker op uit geweest. Deze keer naar het dorpje Bourton-on-Water, het Venice of the Cotswolds. De Cotswolds is een gebied met een coulisselandschap, dit is een landschap dat een beetje lijkt op de Achterhoek vertelde Wikipedia me, dus jullie hoeven er niet per se voor hier heen te komen. De schattige huisjes met kalkstenen muren (ik vraag me af of die in de Achterhoek te vinden zijn) zorgden voor een enig beeld, maar wat het dorpje Bourton-on-Water afmaakte was toch wel de prachtige bloesem die overal te zien was.

Weer een top week gehad dus! En nu kijk ik uit naar mijn lieve vriendinnetje Inger die aanstaande vrijdag al komt! Zin aaaaan. ♥♥

Castle on the hill

De highlight van de week was mijn roze haar (letterlijk) maar daarnaast ben ik ook nog naar het heerlijke Cardiff geweest. Bij aankomst begonnen we met alle internationale studenten bij het St. Fagans Museum. Een openlucht museum die laat zien hoe de huizen er vroeger uitzagen en hoe ze er nu uitzien. Rijk historisch gebeuren allemaal. Het hoogtepunt voor mij in dat museum waren toch wel de varkens. We both happen to be pink; schept toch een band. De thee met scones in een allerenigst cafeetje is ook zeker de moeite waard om te noemen. Och, och, daar krijg ik geen genoeg van.

IMG_3757 Het geluk straalt hiervan af

Daarna gingen we naar Cardiff Bay om daar alle mooie plekjes te bekijken. Water, reddingsbootjes en een kerkje zorgen al snel voor een idyllisch beeld waar ik oneindig van kan genieten. Na wat ‘ohhh’ en ‘ahhh’ momentjes zijn we naar het centrum gelopen om daar verder alles in ons op te nemen. Zo ook een KASTEEL. Heerlijk.

Het weer was inmiddels opgeklaard en na een stevige kop koffie hebben we op ons gemakje de rest verkend. Het was weer een goede dag en Cardiff is echt een aanrader. Het nationalisme is sterk aanwezig maar dat kan ik altijd wel waarderen. De Welshe cultuur is compleet anders dan die van de Engelsen en dat was mooi om te zien.

Oké, ik ben op dit moment veel te onrustig om uitgebreid te vertellen over Cardiff want ik heb samen met Julia een Highlands Fling trip geboekt naar Schotland.
Aan het eind van dit semester hebben we zo ontzettend hard gewerkt hier dat we het wel verdienen om een uitje te hebben naar ons droom gebied, namelijk de Scottish Highlands. Los van het feit dat dit een waanzinnig mooi natuurgebied is, is het ook nog eens het gebied waar onze favoriete serie of all times is opgenomen: Outlander. 😍

Alleen de naam Highlands Fling (georganiseerd door Haggis Adventures, dat is dan weer wat minder) klinkt toch al als muziek in de oren? 5 dagen genieten met een hele groep en samen door Schotland trekken. Serieus, ik kan me niet meer concentreren, ik wil gewoon nu daarheen eigenlijk (maar geduld is een schone zaak dus ik wacht wel weer). Een aantal plaatsen waar we heen zullen gaan zijn Edinburgh, Oban, Isle of Skye, Loch Ness en Culloden Battlefield. Zoek alles op en word jaloers. Als je naar Schotland gaat mag de whisky proeverij ook niet ontbreken natuurlijk, dus dat gaan we ook maar doen dan.

Don’t even get me started on the accent want dan kan ik al helemaal niet meer slapen. Daar kan je echt alleen maar verliefd op worden.
Mijn enthousiasme zit echt op een ander level op dit moment maar dit is echt een droom die uitkomt. Schermopname (52)

Voorlopig moet ik nog even wachten met Schotland maar over anderhalve week komt Inger en een paar dagen later ga ik naar Lanzarote, dus dat zijn ook helemaal geen vervelende vooruitzichten.

Ik kom nooit meer naar huis. Geintje natuurlijk, ik kom wel weer terug. De vraag is alleen voor hoelang. Ik word reizende hippie, dat zou wel wat zijn denk ik.

Ik spreek jullie volgende week weer als ik gekalmeerd ben. Hasta luego.